Özel misafirimiz hastalık

  • 22.06.2020 15:51
  • Okunma: 2297 kez

Ömür hududu ve sınırları yani başı ve sonu  belirlenmiş, ne ileri ve nede geri bir adım atılamayan bir süreçtir. Aslolan bu sürecin nasıl yaşandığı, nasıl tüketildiği, neler kazanıldığı ve neler kaybedildiğidir.

Ömür kavramı ile ilgili olarak ilk akla gelen unsurlar vücut sahibi ile birlikte misafirlik kavramlarıdır.

Sahip olduğumuz yada sahip olduğumuzu sandığımız vücut zaten bize ait, yani bizim mülkümüz değildir. Her hangi bir şekilde bizim kazanımımız değildir. Zaten bu dünyaya insan olarak gelişimiz de bizim elimizde olan, bizim emeğimizle  olmuş olan bir  şey değildir.

İçinde bulunduğumuz bu dünyaya insan olarak gelişimiz, daha doğru bir ifade ile yaradılışımız tamamen bizim malikimiz  olan malilül mülkün, maliki hakimin bize olan bir lütfüdür bir ikramıdır. O istese idi biz hiçbir şekilde var olmayabilirdik. Yada bir taş, bir ağaç, bir hayvan olarak bu dünyaya gelmiş olurduk. Kısacası  bizi yoktan var eden bir ilahi gücün tasarrufundayız.

O halde vücudu verenin  bizden istediği  şekilde bu vücudu kullanmak gerekir. Bu da onun koyduğu kurallara göre yaşamaktır. O kurallar ise Kuran-ı Kerim ve Peygamberimiz tarafından ortaya konulmuştur. Buna karşılık insana akıl ve irade, kalp ve tercih imkanları   verilmiştir. İşte tam burada insanın yaradılış gayesine uygun davranıp davranmadığı ve vücudunu  nasıl  tasarruf ettiği meselesi ortaya  çıkar. Yani vücudunu  sahibi  hakikisine teslim etti ise zaten bu dünya imtihanını başarı ile  geçmiş  demektir..

Nasıl ki, insanın  cesedi genç iken latif zarif  ve güzel gül goncasına benzer. İhtiyarladığında kuru ve uyuşuk kış çiçeğine benzer… O halde gençlik elde iken vücudumuzu  doğru ve emir dairesinde kullanmak gerekir.

Diğer yandan ikinci olarak misafirlik kavramı da insan ömrü içinde ayrı bir yer işgal  etmektedir. Her bir insan bu dünyada misafir konumundadır. Ve  buradan bir başka yere gidilecek. Misafir olan kimse, beraberinde getiremediği bir şeye kalbini  bağlamaz. İçinde bulunduğu yerden menzilden ayrılacak ve yaşadığı şehirden de çıkacak. Ve sonuçta  içinde bulunduğumuz fani dünyadan da çıkacak. Öyle ise aziz  olarak çıkmaya çalışmak gerekir . bir diğer ifadeyle  Vücudunu mucidine feda etmek gerekir.

İçinde bulunduğumuz fani dünyada, hiçbir şey insanın kalbini ona bağlamasının doğru olmadığını gösteriyor. Hele hele insanın başına   çeşitli  hastalıklar , musibetler geldi ise bu mesele çok daha iyi idrak edilir.

İnsanın kalbi, hangi şeye el atarsa bütün kuvvetiyle o şeye bağlanır. Ve onun  hakkında  tam manasıyla fena olur. Yani her şeyi ile o mesele ile özdeşleşir. Gecesiyle gündüzüyle o mesele ile yatıp kalkar. Halbuki  dünyevi  olan her şey bu dünyada kalacaktır. Ve kalbin öyle bir kabiliyeti var ki bütün bir alemi temsil eder, ihata eder. O halde insan kalbini ebedi  olana ,ebediyete bağlarsa dünyada da ahrette  de o kazanır.

Gelelim işin hastalık ile ilgili yönüne. içinde bulunduğumuz dünyada her şey bizim istediğimiz gibi  gitmiyor.

Bazen irademiz dışında durumlarla  karşılaşıyoruz. insan bu su misali akıyor. kah oraya, kah buraya savruluyoruz. işte bu halde iken bazen hastalıklar, belalar, musibetlerle muhatap oluyoruz.

Nasıl ki, başlangıçta ifade ettiğimiz gibi bu vücut  bize ait değil. emanet olarak verilmiş,  hastalıkta emanettir. Onun da sahibi bizi yoktan var edendir. her türlü  hastalık cenabı hakkın izni, bilgisi ve rızası dairesindedir. yani hastalığı veren de odur ; buna karşılık şifayı veren de odur.

Meseleye böyle bir  bakış açısıyla baktığımız  takdirde son derece rahatlarız. Dünya gamından çıkarız, rahatlarız, ferahlarız. ancak bu şu demek değildir; hastalığın karşılığında gerekli olan doktora gitmek, ilaç kullanmak gibi  dünyevi tedbirleri almak durumundayız.

Bir diğer ifade  şekliyle insan her hastalığın çaresini aramak bulmak için gerekeni yapacak. çaresi olan şeyde acze düşülmeyecek. çaresi yoksa da feveran edilmeyecek. buda bu meselenin tevekkül boyutudur.

Rabbim bizi  tevekkül edenlerden eylesin..                        

Anahtar Kelimeler:

Yazarın Yazıları